چو کارنامه مانی در آبگون قرطاس

نبید خور که به نوروز هر که می نخورد

نه از گروه کرامست و نز عداد اناس

نگاه کن که به نوروز چون شده ست جهان

فرو کشید گل سرخ روی بند از روی

برآورید گل مشکبوی سر ز تراس

همی نثار کند ابر شامگاهی در