همی عبیر کند باد بامدادی آس

فرو کشید گل سرخ روی بند از روی

برآورید گل مشکبوی سر ز تراس

همی نثار کند ابر شامگاهی در

درست گویی نخاس گشت باد صبا

درخت گل به مثل چون کنیزک نخاس

خجسته را بجز از خردما ندارد گوش