گوژ گشتن با چنان حاسد بود از راستی

هر که بیماری دق دارد، کجا گردد سمین

حاسدم گوید: چرا بر من به یک گفتار من

گوژ گشتی چون کمان و تیرگشتی در کمین

باژ گونه، راست آید نقش گوژ اندر نگین

حاسدم گوید ببردی دوستانم را ز من

دوستان را خود بر ابرو بود از وی خم و چین