با من همی چخی تو و آگه نه ای که خیره

پنداشتم که زینت بیشست هوشیاری

تو آفرین خسرو گویی دروغ باشد

ویحک دلیر مردی کاین لفظ گفت یاری

دنبال ببر خایی، چنگال شیر خاری

چون روی من ببینی، با من کنی تلطف

مهمان بری به خانه، نقل و رحیقم آری