این دشتها بریدم، وین کوهها پیاده

از بهر دوشیانی وز بهر یک دو آری

دانی که من مقیمم بر درگه شهنشه

تا بازگشت سلطان از لاله زار ساری

دو پای پر جراحت، دو دیده گشته تاری

امید آنکه خواند، روزی ملک دو بیتم

بختم شود مساعد، روزم شود بهاری