عابدان را همه در صومعه پیوند نماز

تا هزارآوا از سرو برآرد آواز

گوید: او را مزن ای باربد رودنواز

که به زاری وی و زخم تو شد از هم باز

تو بدو گوی که ای بلبل خوشگوی میاز

که مرا در دل عشقیست بدین ناله زار

خاصه هنگام بهاران که جهان خوش گشته ست