راحت کژدم زده، کشته کژدم بود

قوموا شرب الصبوح، یا ایها النائمین

می زدگانیم ما، در دل ما غم بود

چاره ما بامداد رطل دمادم بود

می زده را هم به می دارو و مرهم بود

هر که صبوحی کند با دل خرم بود

با دو لب مشکبوی، با دو رخ حور عین