می زده را هم به می دارو و مرهم بود

می زدگانیم ما، در دل ما غم بود

چاره ما بامداد رطل دمادم بود

راحت کژدم زده، کشته کژدم بود

هر که صبوحی کند با دل خرم بود

با دو لب مشکبوی، با دو رخ حور عین

ای پسر میگسار، نوش لب و نوش گوی