هر که صبوحی کند با دل خرم بود

چاره ما بامداد رطل دمادم بود

راحت کژدم زده، کشته کژدم بود

می زده را هم به می دارو و مرهم بود

با دو لب مشکبوی، با دو رخ حور عین

ای پسر میگسار، نوش لب و نوش گوی

فتنه به چشم و به خشم فتنه به روی و به موی