می ده مرا و گیر یکی تنگ در کنار

خوشا بهار تازه و بوس و کنار یار

گر در کنار یار بود، خوش بود بهار

ای یار دلبرای هلا خیز و و می بیار

با من چنان بزی که همی زیستی تو پار

این ناز بیکرانت تو برگیر از میان

تا زین سپس همی گه و بی گاه خوش زییم