با من چنان بزی که همی زیستی تو پار

گر در کنار یار بود، خوش بود بهار

ای یار دلبرای هلا خیز و و می بیار

می ده مرا و گیر یکی تنگ در کنار

این ناز بیکرانت تو برگیر از میان

تا زین سپس همی گه و بی گاه خوش زییم

دانی به هیچ حال زبون کسی نییم