دانی به هیچ حال زبون کسی نییم

با من چنان بزی که همی زیستی تو پار

این ناز بیکرانت تو برگیر از میان

تا زین سپس همی گه و بی گاه خوش زییم

تا روز با سماع بتانیم و با مییم

داند هر آنکه داند ما را، که ما کییم

آن مهتری که ما به جهان کهتر وییم