داند هر آنکه داند ما را، که ما کییم

تا زین سپس همی گه و بی گاه خوش زییم

دانی به هیچ حال زبون کسی نییم

تا روز با سماع بتانیم و با مییم

آن مهتری که ما به جهان کهتر وییم

میر بزرگوارست و اقبال او همان

پور سپاهدار خراسان، محمدست