تا روز با سماع بتانیم و با مییم

این ناز بیکرانت تو برگیر از میان

تا زین سپس همی گه و بی گاه خوش زییم

دانی به هیچ حال زبون کسی نییم

داند هر آنکه داند ما را، که ما کییم

آن مهتری که ما به جهان کهتر وییم

میر بزرگوارست و اقبال او همان