آب انگور خزانی را خوردن گاهست

کار یکرویه به کام دل شاهنشاهست

وقت منظر شد و وقت نظر خرگاهست

دست تابستان از روی زمین کوتاهست

که کس امسال نکرده ست مر او را طلبی

شاخ انگور کهن دخترکان زاد بسی

که نه از درد بنالید و نه برزد نفسی