شاخ انگور کهن دخترکان زاد بسی

دست تابستان از روی زمین کوتاهست

آب انگور خزانی را خوردن گاهست

که کس امسال نکرده ست مر او را طلبی

که نه از درد بنالید و نه برزد نفسی

همه را زاد بیکدفعه، نه پیش و نه پسی

نه ورا قابله ای بود و نه فریادرسی