رفت سوی رز، با تاختنی و خببی

بود یک هفته به نزدیکی بیگانه و خویش

ز آرزوی بچه رز، دل او خسته و ریش

گفت کم صبر نمانده ست درین فرقت بیش

در چو بگشاد، بدان دخترکان کرد نگاه

دید چون زنگی هر یک را دو روی سیاه

جای جای بچه تابان چون زهره و ماه