چو چشم بیدلی کز دیدن دلبر شود بینا

به سان چندن سوهان زده بر لوح پیروزه

به کردار عبیر بیخته بر صفحه مینا

چو دودین آتشی، کآبش به روی اندر زنی ناگه

هوای روشن از رنگش مغبر گشت و شد تیره

چو جان کافر کشته ز تیغ خسرو والا

یمین دولت و دولت بدو آراسته گیتی