چو دودین آتشی، کآبش به روی اندر زنی ناگه

وزو گه آسمان پیدا و گه خورشید ناپیدا

به سان چندن سوهان زده بر لوح پیروزه

به کردار عبیر بیخته بر صفحه مینا

چو چشم بیدلی کز دیدن دلبر شود بینا

هوای روشن از رنگش مغبر گشت و شد تیره

چو جان کافر کشته ز تیغ خسرو والا