وزو گه آسمان پیدا و گه خورشید ناپیدا

تو گفتی آسمان دریاست از سبزی و بر رویش

به پرواز اندر آورده ست ناگه بچگان عنقا

همی رفت از بر گردون، گهی تاری گهی روشن

به سان چندن سوهان زده بر لوح پیروزه

به کردار عبیر بیخته بر صفحه مینا

چو دودین آتشی، کآبش به روی اندر زنی ناگه