همی رفت از بر گردون، گهی تاری گهی روشن

به یک ساعت ملون کرده روی گنبد خضرا

تو گفتی آسمان دریاست از سبزی و بر رویش

به پرواز اندر آورده ست ناگه بچگان عنقا

وزو گه آسمان پیدا و گه خورشید ناپیدا

به سان چندن سوهان زده بر لوح پیروزه

به کردار عبیر بیخته بر صفحه مینا