به سان چندن سوهان زده بر لوح پیروزه

به پرواز اندر آورده ست ناگه بچگان عنقا

همی رفت از بر گردون، گهی تاری گهی روشن

وزو گه آسمان پیدا و گه خورشید ناپیدا

به کردار عبیر بیخته بر صفحه مینا

چو دودین آتشی، کآبش به روی اندر زنی ناگه

چو چشم بیدلی کز دیدن دلبر شود بینا