نزار گشته ز عشق و گداخته ز تعب

ز آفتاب جدا بود ماه چندین شب

همی دوید به گردون بر آفتاب طلب

خمیده گشته ز هجران و زرد گشته ز غم

چو آفتاب طلب نزد آفتاب رسید

نشاط کرد و طرب کرد و بود جای طرب

فرو نشست بر آفتاب و روشن کرد