نشاط کرد و طرب کرد و بود جای طرب

خمیده گشته ز هجران و زرد گشته ز غم

نزار گشته ز عشق و گداخته ز تعب

چو آفتاب طلب نزد آفتاب رسید

فرو نشست بر آفتاب و روشن کرد

به روی روشن او چشم تیره چون شب

چو ماه دلشده با آفتاب روشن روی