بر ماه ترا دو گل سیراب شکفته ست

باریک میان تو چو از کتان تاریست

روی تو مرا روز و شب اندوهگساریست

شاید که پس از انده، اندوهگساریست

در هر دلی از دیدن آن دو گل خاریست

تو بار خدای همه خوبان خماری

وز عشق تو هر روز مرا تازه خماریست