پندارد کان از پی او ساخته داریست

از هیبت تو خصم ترا بر سر و بر تن

هر چشم یکی چشمه و هر مویی ماریست

بدخواه تو چون ناژ ببیند بهراسد

ور خاربنی بیند در دشت بترسد

گوید مگر آن خار ز خیل تو سواریست

ور ذره به چشم آیدش آسیمه بماند