گوید مگر آن خار ز خیل تو سواریست

بدخواه تو چون ناژ ببیند بهراسد

پندارد کان از پی او ساخته داریست

ور خاربنی بیند در دشت بترسد

ور ذره به چشم آیدش آسیمه بماند

گوید مگر آن از تک اسب تو غباریست

در هر سخنی زان تو علمی و سخاییست