گوید مگر آن از تک اسب تو غباریست

ور خاربنی بیند در دشت بترسد

گوید مگر آن خار ز خیل تو سواریست

ور ذره به چشم آیدش آسیمه بماند

در هر سخنی زان تو علمی و سخاییست

در هر نکتی زان تو حلمی و وقاریست

کوهی که بر او زلزله قادر نشد او را