جای سازند بتان را دگر از نو به بهار

آه و دردا که کنون قیصر رومی برهد

از تکاپوی برآوردن برج و دیوار

آه و دردا که کنون برهمنان همه هند

میر ما خفته به خاک اندر و ما از بر خاک

این چه روزست بدین تاری یا رب زنهار

فال بد چون زنم این حال جز اینست مگر