این چه روزست بدین تاری یا رب زنهار

آه و دردا که کنون برهمنان همه هند

جای سازند بتان را دگر از نو به بهار

میر ما خفته به خاک اندر و ما از بر خاک

فال بد چون زنم این حال جز اینست مگر

زنم آن فال که گیرد دل از آن فال قرار

میر می خورده مگر دی و بخفته ست امروز