دلها به خوی نیک ربوده ست نه ز استم

از دیدن او سیر نگردد دل نظار

زانست که نظار همی نگسلد از هم

کس نیست به گیتی که برو شیفته دل نیست

گویی که بیکباره دل خلق ربوده ست

از تازی و از دهقان وز ترک و ز دیلم

شاهی که بدین سکه او بر گه شاهی