به گرد لاله آن سرو قد موی میان

همی ندانم کاین را که رنگ داد چنین

همی ندانم کان را که بوی داد چنان

مرا روا بود ار سربسر بنفشه دمد

کنون ز سنگ بنفشه دمد عجب نبود

اگر بنفشه دمد زیر عارض جانان

بهشتوار شود بوستان عارض او