گلی که باد بر او برجهد فرو ریزد

که دل نبستم بر گلستان و لاله ستان

کسی که لاله پرستد به روزگار بهار

ز شغل خویش بماند به روزگار خزان

چرا دهم دل نیکو پسند خویش بر آن

مرا دلیست من آن دل بدان دهم که مرا

عزیزتر بود از دل هزار بار و ز جان