از دل بهر نگار شکاری همی کند

وندر دل منست همه ساله خار او

چندان نگار دارد رویش که هر زمان

حیران شود نگارگر اندر نگار او

تا خوش بود بر آن دل زنهارخوار او

خواجه رئیس فخر بزرگان روزگار

کایزد شریف کرد بدو روزگار او