همی تپد که مگر مانده گردی ای دلخواه

چراغ و شمع سپاهی و بر تو گرد شده ست

ز نیکویی و ملاحت هزارگونه سپاه

به مجلس اندر تا ایستاده ای دل من

نه رنج تو بپسندم نه از تو بشکیبم

در این تفکر گم گشته ام میان دو راه

ز گمرهی به ره آیم چو باز پردازم