ز نیکویی و ملاحت هزارگونه سپاه

ز رشک چهره تو ماه تیره گشت و خجل

ز شرم قامت تو سرو کوژ گشت و دو تاه

چراغ و شمع سپاهی و بر تو گرد شده ست

به مجلس اندر تا ایستاده ای دل من

همی تپد که مگر مانده گردی ای دلخواه

نه رنج تو بپسندم نه از تو بشکیبم