به مجلس اندر تا ایستاده ای دل من

ز شرم قامت تو سرو کوژ گشت و دو تاه

چراغ و شمع سپاهی و بر تو گرد شده ست

ز نیکویی و ملاحت هزارگونه سپاه

همی تپد که مگر مانده گردی ای دلخواه

نه رنج تو بپسندم نه از تو بشکیبم

در این تفکر گم گشته ام میان دو راه