ز شرم قامت تو سرو کوژ گشت و دو تاه

به باغ سرو سوی قامت تو کرد نظر

ز چرخ ماه سوی چهره تو کرد نگاه

ز رشک چهره تو ماه تیره گشت و خجل

چراغ و شمع سپاهی و بر تو گرد شده ست

ز نیکویی و ملاحت هزارگونه سپاه

به مجلس اندر تا ایستاده ای دل من