ز رشک چهره تو ماه تیره گشت و خجل

بدان بلندی سرو و بدین تمامی ماه

به باغ سرو سوی قامت تو کرد نظر

ز چرخ ماه سوی چهره تو کرد نگاه

ز شرم قامت تو سرو کوژ گشت و دو تاه

چراغ و شمع سپاهی و بر تو گرد شده ست

ز نیکویی و ملاحت هزارگونه سپاه