نبرد سرزنش تو ز سر کار مرا

گل به نیل تو ندارم من و گلگون قدحی

می خورم تا ز گل گور دمد خار مرا

می خورم می که مرا دایه بر این ناف زده است

چند تهدید سر تیغ دهی کاش بدی

دست در گردن تیغ تو حلی وار مرا

از تو منت نپذیرم که ملک وار چو شمع