چند تهدید سر تیغ دهی کاش بدی

می خورم تا ز گل گور دمد خار مرا

می خورم می که مرا دایه بر این ناف زده است

نبرد سرزنش تو ز سر کار مرا

دست در گردن تیغ تو حلی وار مرا

از تو منت نپذیرم که ملک وار چو شمع

تخت زرین نهی اندر صف احرار مرا