کاندر درون کشنده و بیرون منقش است

ماویز در فلک که نه بس چرب مشرب است

برخیز از جهان که نه بس خوب مفرش است

چون مار ارقم است جهان گاه آزمون

با خویشتن بساز و ز کس مردمی مجوی

کان کو فرشته بود کنون اهرمن وش است

با هر که انس گیری از او سوخته شوی