گه بر زبان باد سلام وفا فرست

بردار پرده از رخ و از دیده های ما

نوری که عاریه است به خورشید وافرست

گاهی به دست خواب پیام وصال ده

خاقانی از تو دارد هردم هزار درد

آخر از آن هزار یکی را دوا فرست

باری گر این همه نکنی مردمی بکن