بی کار ماند شست غم او که بر دلم

چون عمر پایدار و فلک دستگیر نیست

بار عتاب او نتوانم کشید از آنک

دل را سزای هودج او بارگیر نیست

از بس که زخم هست دگر جای تیر نیست

خود پرده ام دراندم و خود گویدم که هان

خاقانیا خموش که جای نفیر نیست