مانا که مریمی دگر اندر دهان اوست

بس عقل عیسوی که ز مشکین صلیب او

زنار بندد ارچه فلک طیلسان اوست

هر دم لبش به خنده برآید مسیح نو

فرسوده تر ز سوزن عیسی تن من است

باریک تر ز رشته مریم لبان اوست

آن لعل را به رشته مریم که درکشید