مرغی است دلم بلندپرواز

از دور خیال جام روزی است

جان خاک تو شد که خاک را هم

از جرعه ناتمام روزی است

اما ز قضاش دام روزی است

ناکام شدم به کام دشمن

تا خود ز توام چه کام روزی است