نوش مرغان و نوای سخنت

به دو تا موی که تعویذ من است

یادگار از سر مشکین رسنت

به نشانی که میان من و توست

که مرا تا دل و جان است بجای

جای باشد به دل و جان منت

دوست تر دارمت از هر دو جهان