جای باشد به دل و جان منت

به نشانی که میان من و توست

نوش مرغان و نوای سخنت

که مرا تا دل و جان است بجای

دوست تر دارمت از هر دو جهان

دوست تر دارم از خویشتنت

تو بمان دیر که خاقانی را