که شمع بهشت از لگن درنماند

دل از هشت باغ رخت درنیاید

هم از چار دیوار تن درنماند

رخت را به پیوند چشمم چه حاجت

ز خون چو من خاکیی دست درکش

که هجران خود از کار من درنماند

چو در بیشه روزگار افتد آتش