هم از چار دیوار تن درنماند

در آویزش زلفت آویخت جانم

که صید از نگون سر شدن درنماند

دل از هشت باغ رخت درنیاید

رخت را به پیوند چشمم چه حاجت

که شمع بهشت از لگن درنماند

ز خون چو من خاکیی دست درکش